Welkom Gast ! Registreer | Inloggen | Admin
Home | Colofon | Contact us
maandag, september 06, 2010
Terug naar startpagina
Terug naar startpagina Onze adverteerders en sponsors maken CabaretWeb mede mogelijk,... ook wij kunnen niet zonder....
Terug naar startpagina
Hoofdmenu
· Home


OPEN UPLOAD PODIUM
· OPEN PODIUM Videos
· Upload je eigen video


Nieuws
· Per onderwerp
· Laatste Nieuws
· Cabaret Nieuwsbrief
· PLAATS ZELF NIEUWS!


Cabaretiers
· OVERZICHT CABARETIERS
· Teksten online
· Speellijsten
· Foto Galerij
· DOWNLOADS !
· --> Nieuwste downloads
· --> Video interviews (new!)

· ONLINE TICKETSHOP
· Theaters
· Impresariaten
· Festivals
· Radio, TV, pers
· Forum
· TALENT
· Artiesten ingang
· LINKS DATABASE

· Zoek in de site
· Site map
· Help!
· Adverteren

Cabaret Winkel
· Snuffel in de catalogus...
· CD
· VHS
· DVD

Wie is Online ?
We hebben 2 gasten en 0 leden online

U bent een anonieme bezoeker. U kunt zich gratis registreren door hier te klikken


Log-in
 Gebruikersnaam
 Wachtwoord
 Onthoud mij


Bent u nog niet geregistreerd? U kunt zich inschrijven.
Als een geregistreerde gebruiker heeft u diverse voordelen en kunt u opmerkingen plaatsen onder eigen naam.


 

 
  Geplaatst door: webmaster op maandag, april 12, 2010 - 06:43 PM CST
Cabaret Festivals en Concoursen “komt op, zet in en laat zijn stem als een klinken als een klok”

Na een uitgebreide en strenge voorselectie en een lang voortraject is afgelopen maandagavond in de Kleine Komedie te Amsterdam Jan van Maanen naar huis gegaan met de Wim Sonneveldprijs. Deze prijs wordt uitgereikt als onderdeel van het Amsterdams Kleinkunst Festival.

Ook het publiek koos als winnaar Jan van Maanen. In een vorm van toen behandelt hij thema's van nu, zoals zijn trots op Nederland en zijn boosheid op Balkenende, verwoord in een actuele versie van de Tearoom Tango van de meester waarnaar deze wedstrijd vernoemd is. Met een schurend en tegelijkertijd hilarisch refreintje over de vliegramp bij Smolensk levert hij het bewijs aan de jury dat Van Maanen binnen die ouderwetse vorm de vinger aan de pols van de tijd houdt. Aldus de jury, die bestond uit radiomaker Hijlco Span (vz), cabaretière Mylou Frencken, componist Bert Stoots, journalist Ruud Buurman en theaterdirecteur Miep Boerkamp.
Marjolijn van Kooten werd door de jury als tweede uitgeroepen. Mattijs Verhallen kreeg brons. De drie finalisten zijn vanaf september te zien in theaters in het land, tijdens de Finalistentournee.

LEES MEER>>


Het Concours om de Wim Sonneveldprijs is een belangrijke stimulans voor aanstormend cabarettalent. Een springplank voor een carrière in de Nederlandse theaters.

JURY RAPPORTEN:

ONE JAN SHOW - JAN VAN MAANEN
Jan van Maanen komt op, zet in en laat zijn stem als een klok klinken. En het is alsof je ver teruggaat in de tijd, tot in de jaren '30 aan toe. Jan van Maanen maakt kortom retrocabaret. In een vorm van toen behandelt hij thema's van nu, zoals zijn trots op Nederland en zijn boosheid op Balkenende, verwoord in een actuele versie van de Tearoom Tango van de meester waarnaar deze wedstrijd vernoemd is. Met een schurend en tegelijkertijd hilarisch refreintje over de vliegramp bij Smolensk levert hij het bewijs aan de jury dat Van Maanen binnen die ouderwetse vorm de vinger aan de pols van de tijd houdt. Ook in zijn conferences past hij technieken van toen toe. Met een schutterend “nee, eh, nee, eh, nee” probeert hij de lach in een steeds terugkerende lach-orkaan te laten veranderen, zoals Toon Hermans dat als geen ander kon. Waar hij die techniek tijdens de halve finale te zeer alleen om de techniek inzette, paste hij die techniek nu veel gedoseerder toe, namelijk alleen op de momenten dat het geschutter en gestotter de lach kon aanwakkeren. Wat betreft de conferences was de jury gecharmeerd van de sketch waarin hij een alcoholcontrole speelt. De vorm is bepalend voor deze voorstelling. En die vorm wordt consequent volgehouden, ook als je kijkt naar de twee voorstellingen die de jury in de afgelopen dagen zag. Bovendien ziet de jury door de vorm heen een verrassende persoonlijkheid opdoemen. Een bijzonder compliment wil de jury tenslotte geven voor de kwaliteit van het slotlied, een lied over zijn dochter, waarin Jan van Maanen binnen zijn zorgvuldig vastgehouden vorm voor even kwetsbaar wordt.

‘ZOLANG DE MAAT MAAR VOL IS’ - MATTIJS VERHALLEN
Mattijs Verhallen is een eigenzinnige theatermaker, een tikkie arrogant en afstandelijk. Een jongen die alles op z’n kop zet. Een creep in jacquet met een gitaar op zijn rug, die achter de vleugel plaatsneemt en zichzelf akelig goed begeleidt in een eerste lied. Later blijkt dat jacquet een complete uitdragerswinkel te bevatten en de inventaris wordt uitgestald op de vleugel, op zoek als hij is naar de capo voor zijn gitaar. Eenmaal gevonden bevestigt hij die capo op zijn gitaar om ‘m even daarna - als hij een gitaarliedje gaat spelen - achteloos weer weg te gooien. ’t Is een mooi beeld uit de voorstelling. Maar daarnaast zingt Verhallen ook sterke liedjes en speelt hij rake sketches, zoals de scène waarin hij ’s morgens vroeg als dronkenlap bij de bakker binnenloopt. Die overigens een apotheek blijkt te zijn. Mattijs is bovendien een goede pianist, maar de melodielijnen kunnen ten opzichte van de akkoorden wel wat interessanter zijn. Wel valt het de jury op dat veel liedjes en sketches een zwakker einde hebben. Veel kop en te weinig staart kortom. En daar moet Mattijs aan werken. Het is verder duidelijk wie Verhallen als inspiratiebronnen heeft. En zeker vanavond komen die inspiratiebronnen wel erg duidelijk naar voren. Vergeleken met de halve finale speelde Mattijs vanavond overigens een vlakkere voorstelling. En ook maakte hij wat kleinere foutjes. Zenuwen zullen daar aan bijgedragen te hebben, maar de jury vond Verhallen vanavond te eager. Hij wilde misschien wel te graag en kwam zelfs soms wat behaagziek over. En daar moet hij mee oppassen. Maar al met al heeft de jury in Mattijs Verhallen kennis gemaakt met een bijzonder talent.

MARJOLIJN VAN KOOTEN - WANNEER WORDT HET LEUK ?
Marjolijn presenteert zich als een sneu meisje op zoek naar geluk dat ze hoopt te vinden in het echte leven, geluk dat ze vooral zoekt bij een man. Ze vindt zichzelf te dik, laat haar vetrollen zien en een jeugdfoto bewijst dat ze altijd al scheel was. Maar ondanks dat vond de jury Marjolijn een genot om naar te kijken, zeker vanavond. Ze weet te ontroeren in kleine liedjes zoals Wachtkamer van Verlangen en Al Jaren Toe Aan Jou. En ze weet haar grappen goed te plaatsen. Ze blijft consequent sneu. Een sneuheid waarmee ze enorm de draak steekt. Marjolijn wist de zaal – zeker in vergelijking met de halve finale - gemakkelijk op haar hand te krijgen. Ook heeft ze vanavond met succes nieuwe grappen uitgeprobeerd, zoals de sporten waarvan ze alleen al van de opsomming buiten adem raakte. Technisch valt er bij Marjolijn nog het nodige winnen, hoewel ze haar gebrek aan zang-, en pianotechnieken slim tot een onderdeel van haar sneuheid weet te maken. Een sneuheid die van Marjolijn een originele theaterpersoonlijkheid maakt, waarvan de jury in de toekomst graag meer hoort en ziet.

Kijk voor meer informatie op de website van het Amsterdams Kleinkunst Festival: www.amsterdamskleinkunstfestival.nl


 
Gerelateerde links
  · Meer over Cabaret Festivals en Concoursen
· Nieuws door webmaster


Meest gelezen verhaal in Cabaret Festivals en Concoursen:
Amsterdams Kleinkunst Festival: Avond van het Nieuwe Lied

 
CabaretWeb is copyright © NAIT Media Ventures BV